सुर्यदेवले विदा लिएपछि दिनलाई रात्रीकालिन कालो सन्नाटाले आक्रमण गरी आफ्नो वशमा लिदै समय सन्ध्याकालीन अबस्थामा प्रवेश गर्दैथियो । दिनको धुवाँ, धुलो केही मत्थर भएको महशुस भएपनि मानिसहरुको भिडभाड र यातायातका साधनहरुको घाईघुई भने यथावत नै थियो । अब चारैतिर बिजुली बत्ति बल्न थाल्यो । यसै समयमा काठमाडौँको रात्रीजीवन शुरु हुदोरहेछ ।

दुई पहाडको बिचमा सम्म परेको सानो जमिन कम रमाईलो छैन यो ठाउँ । एक छेउमा बर-पिपल चौतारी छ अर्को छेउमा युवाहरुको लागि भलिबलको नेट लागाईएको छ ५-७ जना बच्चाहरु त्यसै खेलिरहेका छन् । चौतारिको छेवैमा रहेको पौवामा मानिसहरुको निकै नै जमघट रहेको देखिन्छ मानिसहरु यताउता चहलपहलाई रहेको छन् । आज यहाँ केन्द्रबाट नेताहरु आउदैछन् जनताको सामु भाषण गर्नलाई पौवासँगै जोडेर एक ठूलो छाता आकारको पाल लगाईएको छ माच राम्रोसँग सजाईएको छ आर्कोतर्फ लाईनबद्द मिलाएर कुसर्िहरु राखिएको छ । मानिसहरु कोहि आ-आफ्नै सवारि साधनमा आएका छन् भने कोही बसमा खचाखच भित्र अनि छतमा कोचिएर आएका छन् । हेर्दा हेर्दै यो ठाउँ भिडले भरियो ।

हामी सानै देखिका साथी थियौ । उ सबै साथीहरु सँग मिल्ने मिलनसार स्वभाबको थियो । ठुलो भएर पनि उसको त्यो स्वभाब कायमै थियो । बच्चा देखि बुढा सम्म सबै सँग छिट्टै घुलमिल हुन सक्ने भएकाले पोखरा काठमान्डौ सम्मका उसका साथीहरु प्रसस्त थिए । सानै उमेर देखि नै लाउने, खाने, नाच्ने गाउनेमा उसको बढी रुची थियो । पाँच फुट दस इन्च अग्लो उचाइ भएको उ गाउँ कै सबै भन्दा आकर्षक ब्यक्ति थियो । नाच्नमा पनि गाउँ भरि नै कहलिएको थियो । साथीहरु सँग कहिल्यै झगडा नगर्ने उ साथीको लागि ज्यान दिन सक्ने मान्छे थियो ।

उनको मादक सौन्दर्यताले बैरीतर्फका सैनिकहरुलाई समेत लठ्याई राखेको थियो । जसरी भर्भराउँदो ज्वालामा पुतलीहरु हामफालेर देहत्याग गर्छन् त्यसरीनै  भिरकोटे सैनिकहरु रानीको अनुपम सौन्दर्यको रसपान गर्दै र काटिंदै गए । रानीको सौन्दर्यरुपी अस्त्रले  आसपासका सबै सैनिकहरुको शक्ति नै क्षिण गराएजस्तो भान हुन्थ्थो । कसैमा पनि, रानीको तरबारको चपेटामा परिएला कि ! भन्ने होश समेत रहेन । यसैले बैरीतर्फका सैनिकहरु एक पछि अर्को गर्दै उनको आक्रमणको शिकार भई नै राखे । बिरंगना रानीले हातमा नाँगो तरबार नचाउँदै वायुबेगले घोडा दौडाईन् र अन्दा धुन्द बैरितर्फका सैनिकहरुलाई मुलाकाटे झैं काट्न थालिन् । युद्द हुनुको मुख्य कारण दुई राज्य बिचको साँध सिमाना र भिरकोटेहरुले गर्हौंकोटतर्फ चलाएको लुटपाट नै थियो । त्यतिबेला भिर्कोट राज्य र गर्हौंकोट राज्यको साँध सिमाना मिर्दीखोला र आँधीखोलाको संगमस्थल देखी पूर्वतर्फ कायम गरिएको थियो । गर्हौंकोट र भिरकोट राज्यको लडाँईंताका गर्हौंकोटको राजधानी घ्याङलिङ थियो भने भिरकोटको राजधानी दभुङकोट थियो । राजाहरुले जहाँ  जहाँ आफ्नो कोट, किल्ला र दरबार बनाउँथे त्यहीं नै त्यस राज्यको राजधानी हुने गर्थ्थो ।